De temperatuur blijft een beetje hangen rond het vriespunt en het huis blijkt nog een echt zomerhuis. Prachtige houten vloeren, mooie oude houten kozijnen, oude voordeur, alles is mooi maar de verbouwing is nog in volle gang. Dat betekent tochtende vloeren en niet goed sluitende ramen en deuren en dat kan koud zijn als je stil zit. We hebben een paar kuub droog hout gekocht om de woonkamer warm te stoken. Dat hout hebben we zelf opgehaald uit een enorme loods waar waanzinnig veel hout ligt opgeslagen. In 2001 raasde er een storm over dit gebied en vele eiken en acacia’s legden het loodje. Ladingen stookhout liggen er in de boerenschuren opgeslagen. Het hout werd door ons op de aanhangwagen geladen (één keer warm), daarna gezaagd en opgestapeld (twee keer warm) en nu brandt de houtkachel volop (drie keer warmte van dezelfde blokken hout)  
We willen naar buiten, we willen bouwen, schilderen, timmeren, metselen… het is te koud. En dat is goed. Het betekent dat we alle tijd hebben om de verbouwingsplannen goed te overdenken en bij te stellen waar nodig. Nu we iedere dag hier zijn voelen we steeds beter aan wat een goede indeling van het terrein zou kunnen zijn, hoe de vakantiewoning eruit moet gaan zien, welke materialen we moeten gebruiken. Tijd brengt ons ruimte om te denken, voelen en ervaren.

De winterkou dwingt ons tot reflectie en heroverweging van eerder genomen beslissingen. Steeds dichter bij ons gevoel, vanuit ons gevoel. Het huis en de omgeving wordt steeds meer een thuis, een plek waar wij helemaal op onze plek zijn, waar wij onszelf kunnen zijn. De winter zet ons even op ‘on hold’. De energie stroomt, de ideeën komen en gaan en we pakken er uit wat bij ons past. Nieuwe contacten, nieuwe ideeën, nieuwe uitdagingen, welke kant gaan we op met ons bedrijf?
We willen naar buiten, we willen van de zon genieten, ons laven aan de warmte, we willen de moestuin voor elkaar maken… het is te koud. En dat is goed. Nu kunnen we rustig nadenken over wat we met de indeling van de tuin willen, welke bomen we willen bij planten en welke groente en welk fruit we willen verbouwen. Tijd om rustig hierover na te denken en gemaakte plannen te heroverwegen. De plek voor het zwembad was uitgemeten zodat het exact recht achter het huis kwam te liggen. Op papier de perfecte plek, echter in de praktijk een blokkade van de natuurlijke lijnen die in het terrein zichtbaar zijn. Nu we iedere dag op het terrein aanwezig zijn vallen ons die natuurlijke structuren in het landschap ons steeds meer op. De winterkou dwingt ons tot heroverwegingen en dat is maar goed ook.

We worden regelmatig getrakteerd op spectaculaire zonsondergangen met een kleuren spektakel boven de Pyreneeën, de reeën doen zich tegoed aan de achtergebleven maiskolven in het veld achter ons huis, de wilde zwijnen zijn actief rondom het huis en woelen de grond om, de uilen roepen over de velden naar elkaar en

 ’s morgens ligt de rijp op het gras. We   sjouwen met hout, mopperen op de kou als we uit bed op een koude vloer stappen,   hebben dikke truien aan en verlangen naar het voorjaar en de warmte. Tsja… het is   koud, het is winter en dat is maar goed ook. Het is een cadeau van de natuur om   ruimte te creëren voor nieuwe kansen en mogelijkheden.

 Er staat ons nog zoveel moois te wachten(…)