Een toertje door de omgeving

Gelukkig! Na 8 weken in een lockdown gezeten te hebben mogen we weer zonder formulieren op pad. De lockdown kluisterde ons aan huis. Helemaal niet erg, we wonen op een prachtige plek, het uitzicht is grandioos en klussen zijn er genoeg. En toch… het voelde wel vreemd om ‘opgesloten’ te zijn op je eigen terrein. Nu mogen we 100 km van onze woonplaats af zijn en dat voelt als een nieuwe vrijheid. Tijd voor een toertje door de omgeving!

Vanuit Castex d’Armagnac, ik vind het nog steeds zo mooi om deze plaatsnaam voluit op te schrijven, rijden we door de heuvels naar Barbotan les Thermes. De thermen zijn nog dicht dus een bezoek aan dit plaatsje met zijn adembenemende lotusvijver bewaren we voor later als de bezoekers weer komen kuren en de restaurants weer open zijn. We rijden verder via Montreal, een mooie vestingstad uit 1256 met een schilderachtige ligging, naar Larressingle. Onderweg komen we nagenoeg niemand tegen. De straten zijn stil, de oude dorpjes zien er door de vele bloemen mooi verzorgd uit en het lijkt nu helemaal of we teruggaan in de tijd. De boulangerie is gelukkig wel open. Niet zo verrassend eigenlijk, die gingen tijdens de lockdown een dag extra per week open, want ja… vers brood is een eerste levensbehoefte. Vers stokbrood op de achterbank, een knapperig croissantje erbij en we rijden verder. Wat voelt die nieuwe vrijheid heerlijk! Het is net of we de omgeving weer met nieuwe ogen zien. Er is ook wel veel veranderd in die weken! Alles is zo groen, de bloemen in de weides bloeien uitbundig en de vignobles, de wijngaarden, zien er zeer verzorgd en veelbelovend uit. We kunnen ons nu alweer verheugen op de druivenoogst, de destillatie voor de Armagnac, de proeverijen, maar ik loop vooruit op de zaken…, nu mogen de druiven nog groeien en volop van de zon genieten. We zien veel reeën onderweg en we stoppen regelmatig om het uitzicht op ons in te laten werken. Als we bij Larressingle aankomen zien we daar zowaar enkele auto’s op het parkeerterrein staan. Deze kleinste versterkte stad van Frankrijk is in het zomerseizoen een toeristische trekpleister. Nu zijn het de Franse inwoners uit de buurt die een rondje lopen in dit volledig gerestaureerde stadje en daarna bij de auto’s de meegebrachte tafels dekken, want ja… het is wel 12.00 uur en dan wordt er gegeten. Een prima gewoonte vinden wij en op dat moment beseffen wij ons dat een croissantje wel heel erg minimaal is. Dat gaan we de volgende keer anders doen, de picknickmand zullen we vullen met allerlei heerlijkheden en de klaptafel en de klapstoelen gaan we meenemen. We leren snel!

In Larressingle duiken we terug in de tijd. De oude muren, de smalle straten en nu is het zo stil! Was het honderden jaren geleden hier ook zo stil? Ik kan het hoefgetrappel van de paarden die de ophaalbrug passeren bijna horen. Rust, ruimte, stilte en tijd doet blijkbaar vreemde dingen met de mens en ik voel me daar gelukkig erg goed bij. We struinen nog wat rond en keren terug naar de auto om weer naar huis te rijden. Onderweg rijden we langs Fources, een 13e eeuws cirkelvormig gebouwd vestingplaatsje. We weten dat hier een fijn restaurant is, waar we graag neerstrijken voor een heerlijke lunch. Vandaag niet, de restaurants zijn nog gesloten. Nog even wachten totdat het weer mag en dan rijden we zeker terug naar Fources voor een lunch en daarna naar Chateau Millet om wijn te proeven en te kopen natuurlijk. Wat hebben we nog veel leuke uitjes in het vooruitzicht!

Een warm welkom bij La Chouette.

D